مناجات » لحظه اى خود را بيگانه كن !
یکتای اصفهانی
بنام آنکه نامش حرز جانست

بنام آنکه نامش حرز جانست

کلید گنج هر صاحب بیانست


بنام او زبانها جمله گویاست

کلام ناطق از آن نغز و شیواست


چوشد آغاز هر گفته بنامش

بخوانند اهل دل خیرالکلامش


کنم من هم بدو این نامه آغاز

که تا افتد قبول نکته پرداز


بنامش نامه را زیور نمایم

از آن بر زیور دفتر فزایم


خداوند عطابخش و خطاپوش

کرم فرمای عقل و دانش و هوش


که بخشاینده الاهستی است

پدید آرندة بالا و پستی است


خداوندی که از آمیزش خاک

پدید آورد هر این عنصر پاک


روان پاک خود در وی دمیدی

زهر شیئی مر او را برگزیده­ی