از روزهاي آفتابي دفاع مقدس آنچه اكنون براي ما باقي مانده مشتي خاطرات است كه گه گاه در لابلاي كتابها مي خوانيم و به ياد آن روزها آهي مي كشيم و مي گوييم ::: يادش بخير .
ودر اين خاطرات نام عده اي بيشتر از بقيه زمزمه مي شود و با آه و حسرت و تامل از كنار نامشان رد مي شويم و اي بسا به لحظه اي همگامي و همراهي با آنها فخر و مباهات مي كنيم .
مصداق روشن يكي از اين مردان دوست داشتني جنگ ‹‹‹ آقا مهدي باكري ››› است . نه فقط به خاطر فرمانده لشكر بودنش بلكه بخاطر شخصيت دوست داشتني – تواضع – مرد خدا بودن و... مردي كه وقتي خبر هجرتش را شنيدي تازه فهميديم كه چه گوهر گرانبهايي را از دست داده ايم ... تواضع – خداترسي – قاطعيت و ... تحليل نظامي و سياسي – مبارزه و ... آقا مهدي را متمايز از همقطارانش كرده بود.
چه كسي است كه مهدي را ببيند و دلداده اش نشود. چه كسي است كه با او بر خورد كند و عظمت روحي آقا مهدي تحت تاثيرش قرار ندهد.
... بايد از دجله پرسيد : فرمانده ما را كجا بردي كه هنوز هم رزمندگان لشكر عاشورا – منتظر – چشم به آب روان تو دوخته اند.
آري ! اين افتخار ابدي دجله را بس كه جسم متلاشي شده مسافر بهشت ما را بر شانه هاي خود حمل كرد ...
و اما در باب اين مجموعه ؛ هيچ ادعايي نيست كه توانسته است ابعاد شخصيتي سردار عاشورايي را بيان كند . خاطرات اين مجموعه – با محوريت آقا مهدي روايت شده . ولي در همه شان آقا مهدي باكري حضوري مستقيم و مستمر ندارد اما رد پائي از اين مرد خدايي ديده مي شود …