زمستان سال 63 بود . برف همه جا را پوشانده بود و هوا به شدت سرد بود . منزل مشغول کارهای روز مره بودم که صدای زنگ تلفن توی فضا پیچید ، گوشی تلفن را بر داشتم ؛ بفرمایین . سلام و احوالپرسی که کرد ، شناختمش . من هم جواب سلامش را دادم و گفتم : خوش آمدین ، چه عجب از این طرفها ...
گفت : امروز از منطقه اومده ام ، گفتم یک احوالپرسی بکنم ...
خوشحال شدم و قبل از هر چیزی برای شام دعوتش کردم . او هم قبول کرد و قول داد برای شام بیاید منزل ما . خوشحالی ام دو برابر شده بود . دست بکار شدم تا شام خوبی درست کنم ...
ساعت 9 شب شده بود و هنوز از مهمان ها هیچ خبری نبود . کم کم دل نگران می شدم که زنگ تلفن به صدا در آمد ، گوشی را بر داشتم ؛ آقا سید خودمان بود . پرسیدم : از آقا مهدی و دوستش چه خبر ؟ خیلی دیر کرده ان ، شام خیلی وقته حاضره .
آقا سید زد تو ذوقم و گفت : فکر نکنم آقا مهدی بتونه شام بیاد منزل ما ، اما برای استراحت میاد .
ناراحت شدم و گفتم : اگه قرار بود نیاد پس چرا قول داد ؟
آقا سید گفت : خوب با مسوولین شهر جلسه داشت ، شاید تا این ساعت شام را هم یک جایی خورده .
ناراحتی ام چند برابر شد . پیش خودم از آقا مهدی رنجیده خاطر شدم . ساعت 10 شب را نشان می داد ، زنگ منزل به صدا در آمد ، زود در را باز کردم و چهره نورانی و صمیمی آقا مهدی توی قاب چشمانم جا گرفت . از خوشحالی در پوستم نمی گنجیدم . بدون هیچ صحبتی رفتم سر اصل مطلب :
آقا مهدی ! چرا شام نیومدین منزل ما ، چرا بد قولی کردین ؟! بخاطر شما برای شام کوفته تبریزی حاضر کرده بودم .
آقا مهدی گفت : کی گفته ما شام خوردیم ؟! زود شام رو آماده کن .
با خوشحالی شام را آماده کردم و سفره را چیدم . به آقا سید گفتم : ماجرای تلفن شما چه بود ؟ شما که گفتین آقا مهدی و دوستش شام خورده ان !
گفت : آقا مهدی با مسوولین در استانداری و امام جمعه و چند جای دیگه هم جلسه داشت ، خوب من فکر کردم در برابر اصرار اونا تسلیم می شه ؛ اما آقا مهدی هیج جا زیر بار نرفت و بر حسب قولی که به شما داده بود ، آمد منزل ما شام بخوره ...
گفتم : آقا مهدی ! اجر و ثواب چند سال جنگ و جهادت یک طرف ، اجر و ثواب خوش قولی امشب هم یک طرف .
آن سفر آخرین باری بود که آقا مهدی به منزل ما آمد .
یاد و خاطره : خواهر ، رزمنده دلاور لشکر 31 عاشورا آقا سید گرامی باد . آقا سید یکی از فرماندهان گردان لشکر بودند .